بی نیاز

باد با دستان لطیفش موهای مرطوب آسمان را می رقصاند.

به درون چشمان عاشقش خیره شدم,که با حسرت به رز قرمز باغچه میخ کوب شده بود...

آسمان به خاطر نیازش به عشق نمی گریست.

آسمان چون عاشق بود,باران می گریست.

رنگین کمان که آمد,آغوش آسمان از همیشه گشوده تر به رز باغچه سلام گفت.

و رنگین کمان را به گرمی در میان بازوانش فشرد...

/ 0 نظر / 8 بازدید