پری کوچولو

مثل ساحل آرام باش تا مثل دریا بی قرارت باشند.


اشتیاق بوسیدن گونه ی سرخ غروب,دوباره کبوتر را بی تاب کرده بود.

شب سیاه فرصت در آغوش کشیدنش را از بال هایش ربوده بود و ترس دیر رسیدن,جسارت چشم هایش...

شب,مشغول چیدن ستاره ها در گیسوانش شد و کبوتر با امید انتهای خورشید,تمام تن زمان را با بغض باران گریست...

۱۳٩۱/٧/۱٤ | ٢:٢۸ ‎ب.ظ | ریحانه | نظرات () |
Design By : nightSelect.com